سمیه کردستان

چیز زیادی از او نخواسته بودند،گفته بودند به خمینی توهین کن تا آزادت کنیم؛

  همین! اما همین چیز کوچک برای او خیلی بزرگ بود.آنقدر بزرگ که حاضر شد

به خاطرش ماه ها اسارت بکشد،با سر تراشیده در روستاهای اطراف 

چرخانده شود.ناخن هایش رابکشند و بعد از کلی شکنجه زنده بگورش کنند.

برای دختر هفده ساله ای بنام((ناهید فاتحی))که بعد ها سمیه کردستان

معروف شد، تحمل همه اینها آسانتر بود از آنکه به امام و رهبرش توهین کند.

                                                              

منبع:حیات طیبه

داداش ابراهیم عجب تیپی!

حدود سال 1354بود که مشغول تمرین بودیم که ابراهیم وارد سالن شد و یکی از دوستان هم بعد از او وارد سالن شد و بی مقدمه گفت: داداش ابراهیم ، تیپ و هیکلت خیلی جالب شده.وقتی داشتی تو راه می اومدی دوتا دختر پشت سرت بودن و مرتب از تو حرف می زدن،شلوار وپیراهن شیک که پوشیده بودی و از ساک ورزشی هم که دستت بود، کاملاً مشخص بود ورزشکاری.ابراهیم با شنیدن این حرفها یک لحظه جاخورد. انگار توقع چنین حرفی را نداشت و خیلی توی فکر رفت. ابراهیم از آن روز به بعد پیراهن بلند و شلوار گشاد می پوشید و هیچ وقت هم ساک ورزشی همراه نمی آورد و لباس هایش رو داخل کیسه پلاستیکی می ریخت.هر چند خیلی از بچه ها می گفتند : بابا تو دیگه چه جور آدمی هستی؟! ما باشگاه میائیم تا هیکل ورزشکاری پیدا کنیم و... ، تو با این هیکل روی فرم این چه لباس هایی است که می پوشی؟ ابراهیم هم به حرفهای اونها اهمیتی نمی داد و به دوستانش توصیه می کرد:اگر ورزش رو برای خدا انجام بدین عبادت است و اما اگر به هر نیت دیگری باشین ضرر خواهید کرد.البته ابراهیم در جاهای مناسبی از توانمندی بدنی اش استفاده می کرد .مثلاً ابراهیم را دیده بودند در یک روز بارانی که آب در قسمتی از خیابان جمع شده بود و پیرمردها نمی توانستند از آن معبر رد شوند ، ابراهیم آنها را به کول می گرفت و از اون مسیر رد می کرد.

مادر چهار شهید

عکس اول را در آورد:این پسر اولم محسن است.عکس دوم را گذاشت روی عکس

محسن:این پسر دومم محمد است.دو سال با محسن تفاوت سنی داشت.

عکس سوم را در آورد و گذاشت روی عکس محمد؛رفت بگوید این پسر سومم..

سرش را بالا آورد،دیدشانه های امام(ره)دارد می لرزد..امام(ره) گریه اش گرفته بود..

فوری عکسها را جمع کرد زیر چادرش و خیلی جدی گفت:

چهار تا پسرم رو دادم که اشکتو نبینم...

                                                            

مناجات شهید

دیگر نمی خواهم زنده بمانم من محتاج نیست شدنم.من محتاج توأم خدایا!بگو ببارد

باران که کویر شوره زار قلبم سال هاست که سترون(بی حاصل)مانده است.من دیگر

طاقت دوری از باران را ندارم.خدایا!دیگر طاقت ماندن ندارم بگذار این خشکزار وجودم

این قلب مرده من دیگر نباشد!خدایا دوست دارم تنهای تنها بمانم.دور از هر کثرتی

دوست دارم گمنام گمانم بیایم دور از هر هویتی.خدایا اگر بگویی لیاقت نداری خواهم

گفت:((لیاقت کدام یک از الطاف تو را داشته ام؟!))خدایا دوست دارم سوختن را،فنا

شدن از همه جا،جاری شدن به سوی کمال انقطاع،روان شدن...

               

       منبع:حیات طیبه        

حضرت زهرا(س)

...می خواست بره و بچه ها منتظرش بودن

حس عجیبی داشت،انگار می دونست این دفعه برگشتنی نیست

اضطراب داشت که چجوری با مادر خداحافظی کنه

با خودش می گفت:<<یعنی الآن چی می خواد بگه،من که طاقت ندارم بشنوم>>

فکر می کرد الآن قراره بشنوه که پسرم زود برگرد!من رو تنها نذار و زود به زود بهم زنگ بزن و ...

بالاخره دلش رو زد به دریا و رفت جلو،دست مادر رو بوسید و از زیر قرآن ردش کرد

منتظر شنیدن شد که یه دفعه مادر گفت:

(خداحافظ پسرم،سلام من رو به حضرت زهرا(س)برسون).

                                                                                           

تلنگر

کوچه هایی که هر کدام به نام شهیدی آذین شده فراموشی ما را جار می زند.انگاه که از مرثیه خون شهید،تنها آهنگ پروازش را می شنویم،آنگاه که در پس گریه های مادر شهید،زبانی برای تسلی نداریم؛جز مشتی واژه های کلیشه؛جز الفاظی که نشان بی دردی ماست...شهدا رفتند تا ما ماندن را دریابیم.فلسفه خون شهید،جز پیام روشن حرکت نیست؛حال آنکه خیابان های غبار گرفته در هجوم معصیت،سال هاست وجدان زمان را زیر سوال برده است...یادمان باشد راه دراز است و مقصد بلند.یادمان باشد این جاده را چراغ خون شهدا روشن نگاه داشته تا ما به سلامت بگذریم.یادمان باشدکه شهدا،تاوان فراموشی خاک را به قیمت نفس هایشان پرداختند؛تا امروز من و تو،بر هم نهیب زنیم که دارد دیر می شود.باید برخاست و صدای همیشه جاری شهیدان را دریافت که از مصدر عاشورا،ما را به حضوری پر رونق فرا می خواند....جنگ تمام نشده است

                                                            

انتظار

...ده سال تمام،صبح که می رفت،مادرش پیشانی اش را می بوسید

...عصر حیاط را آب و جارو می کرد.می نشست لب ایوان تا برگردد

...بیش از بیست سال است که مادرش پیشانی اش را نبوسیده

...ولی هنوز عصرها حیاط را آب و جارو می کند

...می نشیند لب ایوان و نگاه می کند به در

                                                                           

                                                                         

                                                                         

بابا

...سه ساله بود که پدرش اسمانی شد

دانشگاه که قبول شد،همه گفتن:با سهمیه قبول شده

..ولی هیچ وقت نفهمیدند کلاس اول،وقتی خواستند

به او یاد بدهند که بنویسد "بابا"

یک هفته در تب سوخت.                         

                                                                                                                                                

پزشك همراه

ناز و غمزه امدادگر جماعت هم دیدنی بود و كشیدنی. اما به قول خودشان پزشك نه امدادگر!‌ چقدر

ما بسیجیها مهم بودیم كه شبهای عملیات پزشك همراه داشتیم!‌ چه اندازه هم این دكترها نگران

حال ما بودند! آنها می گفتند: نترسید بروید جلو ما پشت سرتان هستیم فقط سعی كنید تیر و

تركش را از جایی بخورید كه زخمتان قابل بستن و پانسمان كردن باشد. ما از فرط علاقه به آنها

اطمینان می دادیم كه روشی پیش بگیریم كه به شهادت یا اسارت منتهی بشود و اگر جزییاتش را

می خواستند بدانند در توضیح آن می گفتیم: نمی خواهیم با قتل نفس بار شما را سنگین كنیم یا

وسیله آموزش و كارورزیتان باشیم.

منبع:کتاب فرهنگ جبهه           

جنگ جنگ تا پیروزی

شنیده اید می گویند عدو شود سبب خیر؟ ما تازه دیروز معنی آنرا فهمیدیم.

    دیروز عصر که با خمپاره سنگر تدارکات را زدند. نمی دانید تدارکاتچی بیچاره چه حالی داشت، باید بودید و با چشمان خودتان می دیدید. دار و ندارش پخش شده بود روی زمین، کمپوت، کنسرو، هر چه که تصورش را بکنید، همه آنچه احتکار کرده بود! انگار مال بابایش بود. بچه ها مثل مغولها هجوم بردند، هر کس دو تا، چهارتا کمپوت زده بود زیر بغلش و می گریخت و بعضی همانجا نشسته بودند و می خوردند. طاقت اینکه آنرا به سنگر ببرند نداشتند، دو لپی می خوردند و شعار می دادند: جنگ جنگ تا پیروزی،  صدام بزن جای دیروزی!

                                                                  

منبع:کتاب فرهنگ جبهه جلد سوم (شوخ طبعی ها)

شهادت تنها برای زندهاست!

 ما هنوز شهادتی بی درد می طلبیم،غافل از اینکه شهادت را جز به اهل درد نمی دهند...

انانکه یک عمر مرده اند یک لحظه هم شهید نخواهند شد...

اصلا مگر مردگان هم شهید می شوندکه ما شهید بشویم؟            

شهادت تنها برای زنده هاست...

  شهادت را نه در جنگ بلکه در مبارزه می دهند...     

                                                                            
                                                                                                  

سهمیه بچه شهید

یه روز ۲ نفر داشتن توی دانشگاه با هم صحبت میکردن اولی به دومی گفت تو پدرت چیکارست گفت پدر من

مهندس هست و کارش ساخت و سازه تو پدرت چیکارست

اولی ساکت شد و با غرور و کمی غم گفت پدر من شهید شده

اولی لبخندی زد و گفت پس تو با سهمیه اومدی دانشگاه ؟!!!

دومی دلش شکست و بدنش سرد شد و با بغضی عجیب گفت

سهمیه ماله خودتون بابامو بهم پس بدین !!!                              

منبع : وبلاگ فرهنگی مذهبی بهانه عشق به نقل از  بلاگ احمدنیا                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

راه پاک شدن گناه

قسمتی از وصیت نامه شهید ماشاالله کارگر:

تنها راه پاک شدن گناهان،ورود به جبهه بود و خداوند به من این فیض را داده که بتوانم در راه او با دشمنان مبارزه کنم و به ندای رهبر عزیز،امید مستضعفان لبیک بگویم.